Browsing Category

Uncategorized

Uncategorized

Powrót z Barcelony (2008 rok)

29 czerwca 2008,
Barcelona
Leżę na plaży, rozcinając zębami suchość kokosowego miąższu. Zastanawiam się, co powiedzieć M., jeśli zadzwoni spytać, ile prac zrobiłam. Staram się myśleć pozytywnie, ale optymizm nie jest chyba moją mocną stroną. Nauczyłam się wierzyć w otrzymywanie tego, o co pokornie proszę, ale pesymizm hamuje nadzieję na przyspieszone szczęście. Piasek jest tutaj twardy, szorstki, kamienie zastygłe w gorącej wypukłości. Przesypuje się między palcami jakby niedokładnie.

30 czerwca 2008,
lotnisko w Monachium
Mieszanina zapachów przyprawia mnie o mdłości. Zapadam się w mięsistość czekania, w bezcłowe kuszenie sklepów, twardość krzeseł, nerwowe poruszanie stopą. 

Dwa tygodnie temu tęskniłam, tydzień wcześniej też. Po trzech tygodniach przyzwyczajenie przeszkadza w tęsknocie, buduje nowy porządek – jedzenia, ulic, sklepów. Po trzech tygodniach nie wraca się do apartamentu, ale własnym kluczem otwiera drzwi domu. Po trzech tygodniach nie błądzi się zaskoczonym, stopy wyczuwają wytarte ścieżki. Lubisz swoje miejsce, nie potrzebujesz żadnych zmian. Przynależysz do niego, ono cię przygarnęło, akceptując twoją egzotyczną inność. Przyklejony, przypięty, leżysz na wznak. 
Machnęłam dłonią w powietrzu – byle jaki znak krzyża rozciął pusty brzuch samolotu, spływając po mnie bezcennym ukojeniem. Koła zlizały szybkość z podłoża, ściskam swój mały, srebrny medalik.
Pierwsze strzępy chmur łaskoczą cielsko samolotu. Po raz pierwszy zauważam schematyczną symetrię: łagodne zaokrąglenia dróg, puszyste plamy lasów, podłużne zawijasy rzek i błyszczące szachownice miast. 
Mój żołądek domaga się bułeczki z serem. Para obok żywo dyskutuje po angielsku, miło słuchać ich ze świadomością, że wszystko się rozumie.


ok godz. 16,
nad Krakowem
Tak, to Polska właśnie. Brudna zieleń pól, niebo o barwie dymu ulatującego z głębokich gardeł kominów.
Krzywość i szarość – tak, to Polska właśnie.
Lądujemy.
20 grudnia, 2012 by
Uncategorized

Chudy wcale nie ma łatwiej

Jeśli ważysz 100 kilo i decydujesz się na dietę, możesz być pewna, że każdy zbije z Tobą piątkę i pogratuluje słusznego wyboru. Dostaniesz odpowiednie wsparcie od rodziny i przyjaciół, nikt na imprezie nie będzie w Ciebie na siłę wlewał tuczącego piwa ani podtykał pod nos miski pełnej chipsów. Problem zaczyna się w momencie, gdy ważysz stosunkowo niewiele, nosisz rozmiar 36, a koleżanki zazdroszczą Ci idealnej figury. Spróbuj wtedy powiedzieć, że musisz zrzucić lekko z bioder, bo wykonujesz taki kosmicznie nieprzewidywalny zawód. Zostaniesz dziwadłem, a w najlepszym wypadku bulimiczko-anorektyczką. Niestety, ludzie, którzy nie obracają się w zwariowanym świecie modelingu (gdzie nie liczą się cyferki na wadze, ale centymetry w biuście, talii i biodrach) nigdy nie zrozumieją, że można przejść na dietę wyglądając jak modelka.
W liceum wychowawczyni zamartwiała się, że głoduję całe dnie lub też potajemnie wymiotuję w kiblu. Były rozmowy z moją mamą i zapewnianie, że wszystko ze mną w porządku. Do tej pory często słyszę: jesz dziwnie, wybrzydzasz, czemu nie jesz chleba, skoro już jesteś taka chuda. MODELKA MUSI BYĆ CHUDA. Przepraszam, to boli. To przykre i niefajne. Tak, chciałabym, żeby któraś z kampanii „koniec z Oświęcimiem na wybiegu, kości nie są sexy, niech brak cycków i płaskie tyłki przestaną lansować nowe trendy” naprawdę zmieniła świat modelingu i wywróciła go do góry nogami. Jestem jednak realistką i nie wierzę, że tak się stanie, przynajmniej nie w najbliższej przyszłości. Dlatego też, chudziny jedzące niewiele, lecz zdrowo – wspierajmy się wzajemnie. Nie jest łatwo przetrwać w krainie diety, kiedy nawet w Twoim ukochanym klubie fitness kobiety wciąż komentują: Pani to już chyba trening niepotrzebny… 
15 grudnia, 2012 by
Uncategorized

SHOW TIME, czyli pokaz mody od kuchni

1. CASTING

Dostajemy wiadomość o castingu od agencji. Portfolio nie jest w tym wypadku najważniejsze, klient otrzymuje wcześniej od agencji kompozyt z naszym najmocniejszym zdjęciem oraz aktualnymi wymiarami. Obowiązkowo zabieramy ze sobą wysokie obcasy, w których czujemy się w miarę wygodnie i stabilnie. Nie ma sensu zakładać luźnych bluzek ani workowatych spodni, gdyż klient chce zobaczyć, jak na żywo prezentuje się nasza sylwetka. Na castingu do pokazu modelek są najczęściej całe tłumy, dlatego też tworzone są listy, na które się wpisujemy, a następnie cierpliwie czekamy na swoją kolej. Zdarza się, że czekać trzeba nawet parę godzin. Kiedy w końcu uda nam się dotrzeć przed oblicze projektanta, musimy zaprezentować nasz catwalk, czyli przejść się w tą i z powrotem tak, jakbyśmy chodziły na wybiegu. Jeśli przypadniemy do gustu, klient robi nam zdjęcie, a często również prosi o przebranie się w jeden ze strojów prezentowanych później na pokazie.


2. PRZYMIARKI
Najczęściej 2-3 dni przed pokazem. Znowu długie, nawet kilkugodzinne czekanie na swoją kolej. Wchodzimy, mierzymy wybrany dla nas przez projektanta strój, próbujemy się w nim przejść, ponownie udając wybieg, robią nam zdjęcie, czasami dopasowują ubranie do naszej sylwetki, jeśli gdzieś nie przylega idealnie, źle leży, odstaje.
3. CALL TIME
Pracując przy pokazie mody obowiązują nas dwa terminy: call time oraz show time. Pierwszy z nich to godzina, o której musimy się pojawić w miejscu pokazu, by odpowiednio wcześniej zdążyć z ostatecznymi przymiarkami i nauką choreografii. Na czas muszą się oczywiście wyrobić również makijażyści i fryzjerzy. Przykładowo: call time – dziesiąta rano, show time – dziewiąta wieczorem. Co robimy przez ten cały czas? Książki pod nosem, słuchawki w uszach, rozmowy z dziewczynami, krótka drzemka albo dużo mocnej kawy.

4. SHOW TIME
Długie godziny przygotowań dla kilkunastu minut na wybiegu.
Muzyka, światła i GO!
Ustawiamy się w ustalonej wcześniej kolejności za kulisami i czekamy na znak do wyjścia. Są emocje, nerwy, podekscytowanie. Po przejściu w jednym stroju, wracamy biegiem na backstage, gdzie jedna lub dwie pomocnice w ekspresowym tempie ściągają z nas pierwszy zestaw i pomagają założyć kolejny. Często dziewczyny nie wyrabiają się w przebieraniu i ustalona kolejność zostaje zachwiana. Robi się wtedy bałagan i rozgardiasz, bo dziewczyny wychodzą inaczej, niż powinny, jednak nie ma czasu na poprawki – show must go on – dlatego każdy działa na najwyższych obrotach. W końcu wychodzimy wszystkie razem, jedna za drugą na tzw. „finale”. Po zakończonym pokazie, na backstage’u oklaskujemy projektanta i nareszcie możemy wracać do domu.

FASHION WEEK TOKIO

FASHION WEEK LONDON

POLSKA

Pokaz ECCO 2011
Pokaz Paprocki&Brzozowski 2010
12 grudnia, 2012 by